De race om onderzoek levend te houden: de Oorlog Tegen Drugs en Criminalisering

De oorlog tegen drugs heeft ongetwijfeld invloed gehad op bijna elk individu in de Verenigde Staten en, in meer recente jaren, op de hele planeet. Hoewel onderzoek blijft aantonen dat de oorlog tegen drugs zeer weinig positief effect heeft, leken de leiders van deze beweging, namelijk de FDA en de DEA in de Verenigde Staten, vastbesloten hun inspanningen op te voeren om de verkoop en distributie van drugs te controleren en te beperken.

Helaas is deze aanpak niet alleen onpraktisch, maar ook ongezond. Drugs illegaal maken zal mensen er niet van weerhouden ze te gebruiken. Dit creëert een zwarte marktomgeving waarin mensen middelen moeten kopen, grotendeels ongetest, van sites die de rol op zich nemen van het invullen van deze nichemarkt.

De oorlog tegen drugs heeft nuttig onderzoek vertraagd

De oorlog tegen drugs blijft zich inzetten om niet alleen het verkrijgen van klassiek gecriminaliseerde drugs zoals LSD en heroïne moeilijk te maken. Ze proberen ook voortdurend nieuwe stoffen te criminaliseren die mensen ontwikkelen in een poging de illegale stoffen te vervangen. Het resultaat hiervan is dat de chemici nu stoffen moeten produceren die vergelijkbare effecten hebben, maar niet illegaal zijn.

Terwijl dit kat-en-muisspel doorgaat en steeds meer onderzoekschemicalie illegaal worden gemaakt, raken de nieuwe chemicaliën die zijn ontwikkeld om ze te vervangen steeds verder verwijderd van de oorspronkelijke chemicaliën waarvoor ze werden ontwikkeld. Ze wijken ook verder af van het oorspronkelijke veiligheidsprofiel van deze middelen.

De gevaren van het criminaliseren van drugs

Drugs zijn niet altijd veilig, en daar bestaat geen twijfel over. In de meeste gevallen zijn deze middelen echter voldoende bestudeerd en kennen we de limieten waarbinnen ze gevaarlijke, of juist minder gevaarlijke stoffen worden. Onderzoekchemicaliën kunnen echter onbekende gevaren opleveren. In beide gevallen zijn de originele stoffen die illegaal zijn gemaakt ook het meest bestudeerd en het best begrepen. Hun veiligheidsprofiel is duidelijk en zowel wetenschappers, artsen als de meeste recreatieve gebruikers weten hoe ze veilig kunnen blijven bij het gebruik van de middelen.

Toen scheikundigen echter snel overgingen om een ​​nieuwe chemische stof te maken ter vervanging van één die illegaal is gemaakt, kan niemand zeker zijn van het veiligheidsprofiel ervan. Over het algemeen kunnen we aannemen dat chemicaliën met een vergelijkbare moleculaire structuur enigszins veilig zijn, of op zijn minst vergelijkbaar veilig met hun oorspronkelijke tegenhanger. Helaas zijn er meerdere jaren van studie nodig om veiligheidsgegevens op de lange termijn naar voren te laten komen.

Deze onderzoeken zijn al gedaan met stoffen als LSD, MDMA, enzovoort. Hoewel de medicijnen misschien niet helemaal veilig zijn als ze worden misbruikt, verschilt dat niet zoveel als anders. we begrijpen in ieder geval hoe we hun gevaren kunnen verminderen, zodat mensen ze relatief veilig kunnen gebruiken. Helaas kan het risico van het gebruik van deze goed begrepen medicijnen mogelijk een gevangenisstraf of een flinke boete zijn.

In plaats van deze gevangenisstraf of boete te riskeren, blijven mensen over het algemeen liever binnen de grenzen van de wet. Wat dit betekent voor de meeste recreatieve drugsgebruikers - of zelfs therapeutische gebruikers - is dat ze zogenaamde onderzoekschemicalie moeten kopen.

Onderzoekchemicaliën worden zo genoemd omdat ze nog niet volledig zijn begrepen in hun werking of effecten. Hoewel algemeen wordt aangenomen dat deze medicijnen even veilig zijn als de substanties waarop ze zijn gebaseerd, is dit niet altijd het geval en de enige manier om erachter te komen is dat avontuurlijke onderzoekers deze stoffen zelf proberen. Uiteraard zijn hieraan grote risico's verbonden.

In de zeldzame gevallen wanneer deze onderzoekschemicalie inderdaad gevaarlijk blijken te zijn, zullen gebruikers er over het algemeen pas achter komen wanneer het te laat is. Vanwege de niet-geteste aard, weet men misschien niet naar wat voor soort gezondheidsproblemen ze moeten zoeken of waar ze zich tegen moeten beschermen. Dit creëert een situatie waarin gebruikers worden geconfronteerd met onvoorspelbare en ongekende gevaren waarmee ze niet zouden worden geconfronteerd als ze gebruik zouden maken van enkele van de meer traditionele recreatieve diensten.

De race om onderzoek levend te houden

Zoals gezegd, de bobo’s die de leiding hebben over de oorlog tegen drugs zijn net zo toegewijd zijn aan het stoppen van de stroom van onderzoek naar nieuwe drugs als aan het arresteren van mensen die standaard recreatieve middelen distribueren.

Sommige landen hebben wetten aangenomen die nogal extreem en willekeurig zijn in een poging de productie van onderzoekschemicalie te ondermijnen. De Analog Act van de Verenigde Staten heeft bijvoorbeeld elk medicijn gecriminaliseerd dat als een analoog van een illegaal middel kan worden beschouwd. Dit voorkomt automatisch het vrijkomen of verspreiden van nieuwe stoffen op basis van de chemische ruggengraat van een populaire recreatieve stof. Duitsland heeft onlangs een wet aangenomen die het bezit van een willekeurig aantal lyserginezuur-derivaten illegaal maakte.

Naarmate chemici steeds slimmer worden in het maken van stoffen die technisch legaal zijn, worden wetshandhavingsinstanties steeds agressiever in hun poging om de impact van deze nieuwe stoffen te ondermijnen en te verminderen.

Populaire opinie, de oorlog tegen drugs en legalisatie

Gelukkig wordt het publiek zich steeds meer bewust van het enorme therapeutische potentieel van veel recreatieve middelen. Er zijn al enkele jaren proeven aan de gang met het gebruik van drugs zoals LSD, MDMA en ketamine. Deze onderzoeken bewijzen dat deze middelen niet alleen recreatief zijn, maar dat ze ook een enorm therapeutisch potentieel hebben.

Het is aangetoond dat ze aandoeningen zoals depressie, angst en zelfs levenslange gevallen van aandoeningen zoals PTSS behandelen. Er zijn veel onderzoekmiddelen ontwikkeld in een poging deze illegale stoffen te vervangen, maar ze verbleken vaak in vergelijking met de voordelen van de oorspronkelijke stof.

Hoe dan ook, dit lijkt op een serieuze vooruitgang te wijzen. Steeds meer mensen, regeringen en zelfs mensen die volledig tegen het gebruik van substanties waren, beginnen in te zien dat ze net zo therapeutisch kunnen zijn als de voorgeschreven medicijnen die veel van deze antidrugsvoorstanders regelmatig gebruiken.

Ironisch genoeg zijn veel van de middelen die al therapeutisch worden voorgeschreven ofwel rechtstreeks gebaseerd op illegale drugs of zijn het gewoon synthetische versies die zijn gemaakt in een door de overheid goedgekeurd laboratorium. Met andere woorden, we weten al dat de meeste van deze medicijnen een enorme waarde hebben als ze op de juiste manier worden gebruikt. Het is niet een kwestie van beslissen of deze stoffen legaal moeten zijn, het is een kwestie van beslissen hoe ze moeten worden gereguleerd.

Schadebeperking en onderzoek om de gezondheid te verbeteren

Mensen beginnen tot de conclusie te komen dat de beste benadering van drugsgebruik schadebeperking is. Schadebeperking is een term die een aantal praktijken, voorlichting of diensten beschrijft die een gezond gebruik van stoffen aanmoedigen en tegelijkertijd de potentiële negatieve impact verminderen.

Schadebeperking is al vele jaren een controversieel aspect van de drugscultuur, en toch zijn duizenden en duizenden mensen geholpen door deze uitvoerige benadering. Online groepen zoals Bluelight helpen al tientallen jaren mensen met schadebeperking. Deze websites moedigen mensen aan om drugs veilig te gebruiken, terwijl ze hen voorzien van up-to-date praktijken op het gebied van veiligheid, correct gebruik, veilige doseringen, enzovoort.

De benadering van schadebeperking is een beetje anders dan de huidige benadering van verslavingsherstel die we aantreffen in de meeste afkickklinieken die het 12-stappenprogramma volgen. Deze programma's houden in dat je erkent dat je verslaafd was aan drugs en dat je de rest van je leven verslaafd zult blijven. Nadat je hiermee hebt ingestemd, moet jij je verplichten tot een leven van volledige onthouding. Als je dat niet doet, heb volgens het programma gefaald.

Revalidatieprogramma's die een behandelingsproces als dit volgen, hebben een laag slagingspercentage dat in elke andere klinische praktijk als volkomen onaanvaardbaar zou worden beschouwd. Traditionele afkickklinieken hebben een remissiepercentage van meer dan 90%. Tegenwoordig beginnen steeds meer revalidatiecentra te kijken naar schadebeperkingsprocessen en de manier waarop we kijken naar medicamenteuze behandeling te herzien. Dit kan echter alleen worden gedaan met voortgezet onderzoek naar substanties.

Nieuwe praktijken, diensten en benaderingen hebben geleid tot drastische veranderingen in de wereld van herstel. Zelfs het gebruik van stoffen die eerder illegaal waren gemaakt, zijn gebruikt voor het herstel van verslaving en hebben geleid tot een sterke toename van het succespercentage van programma's voor drugsbehandeling. Neem bijvoorbeeld de iboga-plant, die ibogaïne bevat - een krachtig medicijn dat een krachtige psychedelica bevat.

Door een zeer intense ervaring, stelt ibogaïne mensen in staat om de trip te verlaten en erachter te komen dat ze achteraf geen gewoontevormende of verslavende substanties meer willen gebruiken. Er zijn talloze gevallen bekend van langdurige heroïneverslaafden die iboga één keer hebben gebruikt en ontdekten dat ze na de ervaring weinig tot geen ontwenningsverschijnselen of hunkeringen naar de drug hadden. Dit is een veel significanter en gunstiger resultaat dan dat is waargenomen bij elk traditioneel revalidatiecentrum.

Voortgezet onderzoek en wijzigingen in de regulering

Aangezien wetshandhavingsinstanties voortdurend met dit bewijs worden geconfronteerd, wordt het steeds duidelijker dat wijzigingen in de wetgeving en de behandeling van drugs noodzakelijk zijn.

Op dit moment zijn er tal van gebieden die verbetering behoeven.

Een focus ligt op het waarborgen van het voortdurende onderzoek naar nieuwe middelen. Er zijn nieuwe technologieën ontwikkeld waarmee onderzoekers de effecten van bepaalde stoffen kunnen voorspellen voordat ze op mensen worden getest. Dit is een enorme ontdekking die in relatief korte tijd tot grootschalige ontwikkelingen zou kunnen leiden.

En hoewel nieuwe stoffen vaak nieuwe beloften met zich meebrengen, moeten we niet vergeten dat onderzoek naar chemische stoffen niet nodig zou zijn als de oorspronkelijke middelen niet in de eerste plaats illegaal waren gemaakt. Naarmate steeds meer wetenschappelijke instellingen toestemming krijgen om met deze illegale stoffen te werken en hun therapeutische waarde te bewijzen, blijft de publieke opinie veranderen.

Binnenkort is het vrijwel zeker dat veel van de medicijnen die we tegenwoordig als illegaal beschouwen, zullen worden omgedoopt tot medicinale, recept plichtige of regelrechte legale stoffen. De voortdurende criminalisering van drugs waarvan is bewezen dat ze een enorme therapeutische waarde hebben, is roekeloos. Wetenschappers die deze verbindingen hebben bestudeerd, twijfelen niet langer aan hun therapeutische waarde.

Conclusie

Op dit moment weten we al dat de meeste medicijnen therapeutisch kunnen zijn als ze op de juiste manier worden gebruikt. Schadebeperking is een benadering die de therapeutische waarde van deze stoffen maximaliseert en tegelijkertijd helpt om eventuele risico's die aan hun gebruik zijn verbonden, te verminderen.

Wat we op dit moment zouden moeten doen, is de financiering van de oorlog tegen drugs -die momenteel meer problemen veroorzaakt dan oplost- ombuigen naar een meer grootschalige benadering van schadebeperking die zou kunnen worden toegepast in afkickcentra over de hele wereld. In dit geval zou het onderzoek dan kunnen worden omgeleid van de constante ontdekking van nieuwe, legale stoffen om de oude te vervangen, naar een focus op hoe we de middelen die we al hebben veilig en therapeutisch kunnen gebruiken.